Trabzon’da ortalama kiralık konut bedeli 21 bin 512 liraya ulaştı. 2026 yılı net asgari ücretinin 28 bin 75 lira olduğu kentte, tek maaşla yaşayan bir vatandaş gelirinin yaklaşık yüzde 77’sini yalnızca kiraya ayırmak zorunda kalıyor. Geriye kalan parayla mutfak, fatura, ulaşım ve çocuk masrafları nasıl karşılanacak?
Trabzon’da barınma krizi artık yalnızca dar gelirlinin değil, düzenli maaşı olan çalışanların da en büyük sorunu hâline geldi.
Güncel kiralık konut ilanlarından hesaplanan ortalamaya göre Trabzon’da bir evin aylık kira bedeli 21 bin 512 liraya yükseldi. Ayrı bir piyasa raporunda ise kentte yıllık kira artışı yüzde 27,94, ortalama konut büyüklüğü 132 metrekare ve metrekare kira bedeli 163 lira olarak hesaplandı.
ASGARİ ÜCRETİN YÜZDE 77’Sİ KİRAYA
2026 yılında net asgari ücret 28 bin 75 lira 50 kuruş olarak uygulanıyor. Ortalama kira ile karşılaştırıldığında, asgari ücretli bir çalışanın maaşının yaklaşık yüzde 77’si yalnızca ev sahibine gidiyor.
Kiradan sonra çalışanın elinde yaklaşık 6 bin 563 lira kalıyor.
Bu parayla elektrik mi ödenecek?
Doğal gaz mı yakılacak?
Mutfak alışverişi mi yapılacak?
Çocuk okula mı gönderilecek?
Ulaşım masrafı mı karşılanacak?
Trabzon’da artık mesele vatandaşın daha iyi bir evde yaşaması değil, herhangi bir evde kalmayı başarıp başaramaması.
ÇALIŞAN KİRAYI ÖDÜYOR, YAŞAMAYA PARA KALMIYOR
Ekonomik ölçütlerde barınma giderinin hane gelirinin üçte birini aşması ciddi yük olarak değerlendirilirken, Trabzon’da tek asgari ücretli bir çalışanın geliri neredeyse tamamen kiraya gidiyor.
Ortaya çıkan tablo açık:
Vatandaş çalışıyor ama ev sahibi için çalışıyor.
Maaş hesaba yatıyor ama mutfağa uğramadan kiraya gidiyor.
Bir aylık emeğin ardından elde kalan para, temel ihtiyaçları dahi karşılamaya yetmiyor.
Tek maaşlı ailelerin bu şartlarda ayakta kalması mümkün görünmezken, emeklilerin ve öğrencilerin durumu daha da ağırlaşıyor.
YOMRA’DA ORTALAMA 26 BİN LİRA
Kira krizinin en ağır hissedildiği ilçelerden biri Yomra.
Mayıs ayında yayımlanan ilçe bazlı verilere göre Yomra’da ortalama kira 26 bin liraya kadar çıkarken, Ortahisar ve Akçaabat’ta ortalama seviye 20 bin lira olarak ölçüldü. Yıllık kira artışının en yüksek olduğu ilçe ise yüzde 41 ile Vakfıkebir oldu.
Bu rakamlar artık İstanbul’dan kaçanların Trabzon’da ucuz yaşam bulduğu dönemlerin geride kaldığını gösteriyor.
Trabzon’da merkezde veya sahil ilçelerinde yaşayabilmek, orta gelirli aile için bile giderek lüks hâline geliyor.
TURİZM KAZANIYOR, VATANDAŞ EVİNİ KAYBEDİYOR
Trabzon’da kiraların yükselmesinde konut arzının sınırlı kalması, üniversite ve kamu çalışanlarının oluşturduğu talep ile turizm hareketliliğinin etkili olduğu belirtiliyor.
Yaz aylarında bazı evlerin günlük veya dönemlik kiralamaya yönlendirilmesi, uzun süreli kiralık konut bulmayı daha da zorlaştırıyor.
Turizm kent ekonomisine katkı sağlarken, bunun bedelini yılın tamamında Trabzon’da yaşayan vatandaşın ödemesi kabul edilemez.
Şehir turist için konaklama alanı üretirken kendi çalışanına, emeklisine ve öğrencisine barınacak ev sağlayamıyorsa ortada ciddi bir kent politikası sorunu vardır.
BELEDİYELER NEREDE?
Trabzon’da yıllardır yüksek katlı konut projeleri yükseliyor.
Yeni siteler yapılıyor.
Sahil hattındaki değerli araziler yapılaşmaya açılıyor.
Ancak dar ve orta gelirli vatandaş için erişilebilir kiralık konut sayısı artmıyor.
Yerel yönetimlerin yalnızca imar planı hazırlaması yeterli değil.
Sosyal konut üretiliyor mu?
Belediyeye ait araziler dar gelirli vatandaş için değerlendiriliyor mu?
Boş konutların ve günlük kiralık dairelerin sayısı biliniyor mu?
Öğrenciler ve kamu çalışanları için uygun fiyatlı barınma projeleri hazırlanıyor mu?
Bu soruların karşılığı yoksa “Trabzon gelişiyor” söylemi vatandaşın cebinde hiçbir anlam taşımıyor.
EV SAHİBİYLE KİRACI KARŞI KARŞIYA BIRAKILAMAZ
Kira krizinin bütün sorumluluğunu ev sahiplerine yüklemek de çözüm değil.
Artan inşaat maliyetleri, konut fiyatları, bakım giderleri, vergiler ve ekonomik belirsizlik mülk sahiplerini de etkiliyor.
Sorun kiracı ile ev sahibinin birbirine düşürülmesi değil, barınmanın piyasanın insafına bırakılmasıdır.
Kamunun görevi, iki taraf arasındaki gerilimi seyretmek değil; erişilebilir konut arzını artırmak ve piyasayı denetlemektir.
TRABZON’DA EV VAR, VATANDAŞA YUVA YOK
Ortalama kiranın 21 bin 512 liraya ulaştığı, asgari ücretin ise 28 bin 75 lirada kaldığı bir şehirde “barınma hakkından” söz etmek giderek zorlaşıyor.
Vatandaş maaşının yaklaşık dörtte üçünü kiraya verdikten sonra hayatta kalmaya çalışıyor.
Emekli çocuklarının yanına taşınıyor.
Gençler evlenmeyi erteliyor.
Öğrenciler birkaç kişi aynı daireyi paylaşmak zorunda kalıyor.
Çalışan aileler şehir merkezinden uzaklaşıyor.
Trabzon’da artık ev kiralanmıyor, maaş kiraya teslim ediliyor.
Bir şehirde çalışan insan kazandığı parayla barınamıyorsa, orada yalnızca kira krizi değil, açık bir yönetim ve sosyal politika krizi vardır.
