ASGARİ ÜCRETLİNİN MAAŞI KİRAYA VE DOLMUŞA GİDİYOR: CEBİNDE SADECE 5 BİN 462 LİRA KALIYOR

Trabzon’da yalnız yaşayan bir asgari ücretli, 28 bin 75 liralık maaşının 21 bin 205 lirasını ortalama kiraya, en az 1.408 lirasını da işe gidip gelmek için dolmuşa ödüyor. Elektrik, su, doğalgaz, telefon ve mutfak masrafı daha başlamadan çalışanın elinde ay boyunca yalnızca 5 bin 462 lira kalıyor. Bu para günlük 182 liraya denk geliyor.

MAAŞ VAR AMA GEÇİNMEK MÜMKÜN DEĞİL!

Trabzon’da artan hayat pahalılığı, çalışanların maaşını daha ayın başında eritiyor. 2026 yılında net asgari ücret 28 bin 75 lira 50 kuruş olarak uygulanırken Ortahisar’daki kiralık konut ilanlarının ortalaması 21 bin 205 liraya ulaştı.

Şehir içi dolmuş ücretinin 32 lira olduğu Trabzon’da, yalnızca evinden işine gidip dönen bir çalışan günde 64 lira harcıyor. Ayda 22 gün çalışan bir kişinin ulaşım gideri 1.408 lirayı, 26 gün çalışan bir kişinin gideri ise 1.664 lirayı buluyor.

TRABZON’DA ASGARİ ÜCRETLİNİN AYLIK HESABI

Bu hesaba göre maaşın yaklaşık yüzde 75,5’i yalnızca kiraya, yüzde 5’i ise işe gidebilmek için dolmuşa ayrılıyor. Kira ve ulaşım, asgari ücretlinin toplam maaşının yüzde 80,5’ini daha mutfak alışverişi yapılmadan tüketiyor.

ELEKTRİK YOK, SU YOK, MUTFAK YOK!

Elde kalan 5 bin 462 liranın içinden henüz şu giderlerin hiçbiri karşılanmış değil:

• Elektrik
• Su
• Doğalgaz
• Telefon ve internet
• Mutfak alışverişi
• Temizlik ve kişisel bakım
• Sağlık ve ilaç
• Giyim
• Sosyal yaşam
• Beklenmeyen harcamalar

Çalışanın elinde kalan para 30 güne bölündüğünde günlük yaklaşık 182 liraya karşılık geliyor. Trabzon’da dışarıda tek öğün yemek, günlük kalan paranın önemli bir bölümünü götürebiliyor. Bir asgari ücretlinin lokantada düzenli yemek yemesi, kahve içmesi veya sosyal etkinliğe katılması giderek ulaşılmaz hâle geliyor.

DOLMUŞ PAHALI AMA SORUN SADECE DOLMUŞ DEĞİL

Ortaya çıkan tablonun bütün sorumluluğunu dolmuş esnafına yüklemek doğru olmaz. Şoför esnafı da yükselen motorin, bakım, lastik, sigorta ve yedek parça maliyetlerinden yakınıyor.

Ancak ücret artışları çalışanların maaşına aynı hızda yansımayınca yük yine vatandaşın omuzlarında kalıyor. Şoför maliyetini karşılamak, çalışan ise işe ulaşmak zorunda. Ekonomik krizin iki tarafı karşı karşıya getiriliyor:

Dolmuşçu “bu ücretle araç dönmüyor” diyor, çalışan “bu ücretle işe gidemiyorum” diyor.

LOKANTA DOLU GÖRÜNÜYOR, ESNAFIN KASASI NEDEN BOŞ?

Hayat pahalılığı yalnızca çalışanı değil, Trabzon esnafını da sıkıştırıyor. Maaşının büyük bölümünü kira ve ulaşıma ayıran vatandaşın lokantaya, kafeye, giyime ve diğer ihtiyaçlarına harcayacak parası kalmıyor.

Müşterinin alım gücü düştükçe esnafın cirosu geriliyor. Buna karşılık işletmelerin kira, elektrik, personel ve ürün maliyetleri artmaya devam ediyor.

Trabzon’daki ekonomik sıkışmanın zinciri böyle işliyor:

Kira maaşı eritiyor → ulaşım kalan parayı azaltıyor → vatandaş harcamayı kesiyor → esnaf müşteri kaybediyor → işletmeler fiyat yükseltmek zorunda kalıyor → vatandaş daha da yoksullaşıyor.

TURİZM SEZONU YERLİ VATANDAŞIN CEBİNİ KURTARMADI

Trabzon’a turist gelmesi şehir ekonomisi için önemli olsa da turizm hareketliliği her çalışanın gelirini artırmıyor. Kent merkezindeki kira ve hizmet fiyatları yükselirken asgari ücretle çalışan vatandaş aynı maaşla yaşamaya devam ediyor.

Turizmden doğrudan gelir elde etmeyen çalışan için şehirdeki hareketlilik refah değil, bazı kalemlerde daha yüksek fiyat anlamına gelebiliyor. Otellerin, restoranların ve caddelerin kalabalık olması, Trabzon’da yaşayan herkesin ekonomik olarak rahatladığını göstermiyor.

ASGARİ ÜCRETLİ EV TUTAMIYOR, İŞE GİDEMİYOR, DIŞARIDA YEMEK YİYEMİYOR

Ortaya çıkan tablo artık yalnızca “dolmuş pahalı” veya “kiralar yükseldi” haberi değil. Trabzon’da çalışan bir insanın maaşıyla temel hayatını sürdürebilme meselesidir.

Ortalama bir evi tek başına kiralayan asgari ücretlinin, kira ve işe ulaşım sonrasında elinde günlük 182 lira kalıyorsa burada ekonomik denge kurulmuş değildir.

Çalışanın ailesiyle yaşamak, birkaç kişiyle aynı eve çıkmak, ek iş yapmak veya borçlanmak zorunda kalması olağan hayat standardı olarak kabul edilemez.

61 TV SORUYOR

• Trabzon’da bir çalışan 5 bin 462 lirayla mutfak ve faturalarını nasıl karşılayacak?
• İşverenlerin çalışanlara yol ve yemek desteği vermesi zorunlu hâle getirilmeli mi?
• Belediyeler çalışanlara yönelik indirimli ulaşım abonmanı hazırlayacak mı?
• Dar gelirli vatandaş için sosyal konut ve kira desteği neden gündemde değil?
• Maaşlar artan kira ve ulaşım maliyetleri karşısında nasıl korunacak?
• Trabzon’daki meslek odaları, sendikalar ve yerel yöneticiler bu tabloya karşı hangi çözümü sunacak?

TRABZON’DA ASGARİ ÜCRETLİ YAŞAMAK İÇİN DEĞİL, İŞE GİDEBİLMEK İÇİN ÇALIŞIYOR!

Hesaplama notu: Çalışma, Ortahisar’daki ilanlardan oluşan ortalama kira bedeli, şehir içi sivil dolmuş tarifesi ve ayda 22 iş günü üzerinden hazırlanmıştır. İşverenin yol, yemek veya kira desteği verdiği durumlar hesaba dahil değildir. Kira ortalaması her evin aynı bedelle kiralandığı anlamına gelmez.