Trabzon Büyükşehir Belediye Meclisinde bugün yaşanan tartışma, iktidar ve muhalefetin şehrin gerçek gündeminden ne kadar uzaklaştığını bir kez daha gösterdi. Bir taraf suçlamalarla siyasi algı üretirken, diğer taraf salonu terk ederek sorumluluktan kaçtı. Peki doğru olan hangisi: Suçlamak mı, kaçmak mı? Trabzon’un sorunları iki tarafın siyasi gösterisinden daha mı önemsiz?
Trabzon Büyükşehir Belediye Meclisi, kentin ulaşımının, imarının, bütçesinin, altyapısının ve belediye hizmetlerinin konuşulması gereken yer.
Ancak son iki gündür ortaya çıkan tablo, şehir adına çözüm üretmekten çok karşılıklı siyasi pozisyon alma görüntüsü veriyor.
Bir taraf tartışmalı bir konuyu meclis kürsüsüne taşıyor, suçlamalarla gündemi büyütüyor ve kendi tabanına mesaj veriyor. Diğer taraf ise tepki olarak meclis salonunu terk ediyor.
Sonuçta iki taraf da konuşuyor ama Trabzon konuşulmuyor.
SUÇLAMAK ÇÖZÜM MÜ?
İktidar grubunun Trabzon’un acil sorunları dururken meclisi ulusal siyasi polemiklerin sahnesine çevirmesi doğru değildir.
Meclis çoğunluğunu elinde bulundurmak, her tartışmayı siyasi hesaplaşmaya dönüştürme hakkı vermez. Vatandaşın beklediği; rakibi suçlayan konuşmalar değil, şehrin sorunlarına ilişkin karar, denetim ve çözüm üretimidir.
Bir gündem maddesinin amacı Trabzon’a fayda sağlamak değil de siyasi algı oluşturmaksa, bunun adı hizmet değil şovdur.
Şehrin trafik, ulaşım, sel, imar ve geçim sıkıntıları ortadayken meclisin iki gün boyunca başka bir tartışmayla meşgul edilmesi, iktidar tarafının da sorumluluğudur.
SALONU TERK ETMEK DOĞRU MU?
Muhalefetin kullanılan sözlere ve meclisin yönetim biçimine tepki göstermesi anlaşılabilir. Ancak tepkinin yöntemi de sorgulanmalıdır.
Meclis salonunu terk etmek, yalnızca iktidarı protesto etmek değildir. Aynı zamanda vatandaşın temsil edildiği koltuğu boş bırakmaktır.
Muhalefetin görevi zor anlarda salonu terk etmek değil; kürsüde kalmak, yanlış gördüğü sözlere cevap vermek, tutanağa geçirmek ve Trabzon’un gündemini savunmaktır.
Salon terk edilince iktidar yalnız kalıyor, muhalefetin sesi susuyor ve vatandaşın temsil hakkı zayıflıyor.
Kaçmak, yanlış bir tartışmayı bitirmiyor; meydanı karşı tarafa bırakıyor.
BİR TARAF ALGI, DİĞER TARAF KAÇIŞ
Bugünkü olayda tek bir tarafı suçlamak kolaycılık olur.
İktidar tarafı, şehir gündemini ikinci plana iterek siyasi algı üretmeye çalışıyor.
Muhalefet tarafı ise mücadele etmesi gereken yerde salonu terk ederek sorumluluktan uzaklaşıyor.
Biri yangını büyütüyor, diğeri yangın yerini terk ediyor.
Oysa seçilmiş meclis üyelerinden beklenen; kavgayı büyütmek veya kaçmak değil, Trabzon adına sorumluluk almaktır.
SEÇİLENE KADAR HER KAPI, SEÇİLDİKTEN SONRA BOŞ KOLTUKLAR
Seçim döneminde vatandaşın kapısını çalmayan, düğününe gitmeyen, cenazesine katılmayan ve “Trabzon için çalışacağız” demeyen neredeyse hiç kimse yoktu.
Oylar alındı, koltuklara oturuldu.
Şimdi ise şehrin sorunları konuşulması gerekirken biri siyasi polemik üretiyor, diğeri koltuğunu boş bırakıyor.
Vatandaşın sormaya hakkı var:
Seçilene kadar derdiniz Trabzon’du da seçildikten sonra ne değişti?
Meclis üyeliği protokolde görünmek, unvan taşımak veya parti adına gösteri yapmak değildir.
Meclis üyeliği, en zor tartışmada bile o salonda kalmak ve şehrin hakkını savunmaktır.
TRABZON’UN BAŞKA DERDİ YOK MU?
Trabzon’da trafik her geçen gün ağırlaşıyor.
Toplu taşıma sistemi tartışılıyor.
Sel ve taşkın riski devam ediyor.
İmar sorunları, yüksek kiralar, işsizlik ve altyapı eksiklikleri büyüyor.
Belediyenin harcamaları ve hizmet öncelikleri sorgulanmayı bekliyor.
Bütün bu sorunlar ortadayken meclisin iki gündür karşılıklı suçlamalar ve salon terkleriyle gündeme gelmesi kabul edilemez.
Trabzonlular seçilmişlerden kavga değil çözüm, algı değil hizmet, kaçış değil mücadele bekliyor.
İKİ TARAFA DA AYNI SORU
İktidara soruyoruz:
Trabzon’un gerçek sorunları dururken neden meclisi siyasi algı alanına çeviriyorsunuz?
Muhalefete soruyoruz:
Yanlış gördüğünüz bir tartışma karşısında salonu terk etmek, size oy veren vatandaşın hakkını savunmak mıdır?
Her iki tarafa da soruyoruz:
DERDİNİZ TRABZON MU, KOLTUK VE SİYASİ ŞOV MU?
Trabzon’un ihtiyacı boş koltuklar, sert sloganlar ve karşılıklı suçlamalar değil.
Trabzon’un ihtiyacı; masada kalan, konuşan, sorgulayan ve çözüm üreten meclis üyeleridir.
