SANATEVİ KRİZİ: SİYASET Mİ, YÖNETİM ZAFİYETİ Mİ?

20 yıllık sanat hafızası “yaka paça çıkarılma” noktasına nasıl geldi?

Trabzon’da Sanatevi krizi artık yalnızca bir tahliye meselesi olmaktan çıktı.

Bir tarafta binanın kamuya ait olduğu ve kullanım protokolünün sona erdirildiği yönündeki resmi süreç, diğer tarafta yaklaşık 20 yıllık geçmişi bulunan Sanatevi’nin “buradan çıkmıyoruz” resti…

Ve bugün gelinen noktada asıl soru şu:

Bu kriz siyasi bir kararın sonucu mu, yoksa başından itibaren doğru yönetilemeyen bir sürecin doğal sonucu mu?

KRİZ NASIL BAŞLADI?

Trabzon Valiliği tarafından Sanatevi’nin kullandığı tarihi binaya ilişkin kullanım protokolünün sona erdirildiği ve yapının Trabzon Üniversitesi’nin ilgili birimine tahsis edildiği bildirildi. Sanatevi’ne de binanın belirlenen süre içerisinde boşaltılması istendi.

Buraya kadar bakıldığında ortada hukuki ve idari bir süreç var.

Ancak mesele tam da bundan sonra büyüdü.

Çünkü Sanatevi cephesi, kararın uygulanma biçimine ve alternatif bir çözüm ortaya konulmamasına tepki gösterdi.

Sanatevi Başkanı Mehmet Kuvvet ise günlerdir aynı noktada duruyor:

“Biz buradan çıkmayı düşünmüyoruz.”

Son açıklamasında ise çıtayı daha da yükseltti:

“Yaka paça bizi dışarı atana kadar burada beklemeye devam edeceğiz.”

Bu sözler, artık meselenin basit bir bina tahsisi olmaktan çıktığını gösteriyor.

PEKİ SİYASET VAR MI?

İşte tartışmanın en kritik noktası burası.

Ortahisar Belediye Başkanı Ahmet Kaya, Sanatevi’nin tahliye edilmek istenmesini doğrudan “siyasi karar” olarak nitelendirdi ve kararı alan siyasetçileri yeniden düşünmeye çağırdı.

Sanatevi Başkanı Mehmet Kuvvet de son açıklamalarında olayın siyasi bir boyutu olduğunu savundu.

Ancak burada önemli bir ayrım yapmak gerekiyor:

Bir kararın siyasi tartışmaya dönüşmesi, kararın baştan siyasi saikle alındığını tek başına kanıtlamaz.

Bugün elimizde, tahliye kararının kesin olarak “siyasi operasyon” olduğunu ortaya koyan bağımsız ve açık bir belge bulunmuyor.

Ama siyasetin devreye girdiği artık açık.

Çünkü konu belediye meclislerine taşındı, siyasi açıklamalar yapıldı ve taraflar üzerinden ciddi bir kamuoyu tartışması başladı.

Yani belki de asıl mesele şurada:

Karar siyasi olmayabilir; fakat kötü yönetilen süreç siyasallaşmış olabilir.

ASIL SORU: NEDEN ALTERNATİF ÖNCEDEN HAZIRLANMADI?

Trabzon’da dikkat çeken başka bir ayrıntı daha var.

Sanatevi Başkanı Kuvvet, Trabzon Üniversitesi Rektörü ile yaptığı görüşmede üniversitenin eski Yavuz Selim İlkokulu binasıyla ilgilendiğinin kendisine aktarıldığını söyledi.

Kuvvet’e göre bu bina eğitim açısından daha uygun olabilirdi.

Ancak bu yapının üniversite tarafından resmi olarak talep edilip edilmediği konusunda kendisinin de net bilgisi olmadığını belirtti.

İşte burada yönetim sorusu ortaya çıkıyor.

Eğer gerçekten alternatif bir kamu binası varsa, neden önce bu seçenek masaya konulmadı?

Eğer yoksa:

Trabzon Üniversitesi neden Sanatevi’nin kullandığı binaya ihtiyaç duyuyor?

Ve daha önemlisi:

Bu ihtiyacın teknik, akademik ve idari gerekçesi kamuoyuna neden açık şekilde anlatılmıyor?

Bunlar cevaplanması gereken sorular.

BÜYÜKŞEHİR DEVREYE GİRDİ AMA KRİZ ÇÖZÜLEMEDİ

Trabzon Büyükşehir Belediye Başkanı Ahmet Metin Genç cephesi ise krizin çözülmesi için alternatif arayışında.

Sanatevi temsilcileriyle görüşen Genç’in, kurumun mevcut yerinde kalabilmesi veya uygun bir alternatif bulunabilmesi konusunda girişimlerde bulunduğu aktarılmıştı.

26 Ağustos’ta yapılan görüşmede de alternatif formül üzerinde çalışıldığı belirtilmişti. Ancak aradan geçen sürede Sanatevi cephesinin “bize gösterilen bir alternatif yok” noktasında kalması dikkat çekiyor.

İşte bu tablo bize başka bir şey söylüyor:

Kurumlar arasında bir koordinasyon problemi mi yaşanıyor?

Valilik başka bir noktada.

Üniversite başka bir noktada.

Büyükşehir çözüm arıyor.

Sanatevi ise “çıkmıyoruz” diyor.

Siyaset ise ikiye bölünmüş durumda.

Bu, iyi yönetilmiş bir kamu süreci görüntüsü vermiyor.

MEHMET KUVVET’İN TAVRI DA SORGULANMALI

Burada yalnızca kamu kurumlarını değil, Sanatevi yönetimini de sorgulamak gerekiyor.

Mehmet Kuvvet’in “20 yıllık hafızayı korumak” ve Sanatevi’nin salonunu kaybetmemek istemesi anlaşılabilir.

Ancak “yaka paça çıkarılana kadar buradayız” noktasına gelinmesi, taraflar arasındaki müzakerenin artık ciddi biçimde tıkandığını gösteriyor.

Peki bu noktaya gelmeden önce ne yapıldı?

Hangi alternatifler resmi olarak istendi?

Hangi binalar değerlendirildi?

Valilik ile Sanatevi arasında kaç görüşme yapıldı?

Büyükşehir’in önerileri neden sonuç vermedi?

Trabzon Üniversitesi’nin binaya ilişkin somut ihtiyacı nedir?

Bunların tamamı kamuoyunun önüne konulmalı.

Çünkü “Sanatevi haklı” demek de, “Valilik haklı” demek de tek başına meseleyi çözmüyor.

KRİZİN EN BÜYÜK KAYBEDENİ TRABZON OLMASIN

Ortada yaklaşık 20 yıllık bir sanat ve kültür hafızası var.

Ortada eğitim ihtiyacı olduğunu söyleyen bir üniversite var.

Ortada kamuya ait bir bina var.

Ve ortada çözüm bekleyen bir şehir var.

Bu üç unsurun birbirinin karşısına konulması Trabzon’a kazandırmaz.

Eğitim mi, sanat mı?

Aslında doğru soru bu değil.

Doğru soru:

Trabzon’da hem eğitimin hem sanatın kazanacağı bir çözüm neden üretilemiyor?

Bugün gelinen noktada siyasi polemik büyüyor, karşılıklı açıklamalar sertleşiyor, Sanatevi yönetimi direnme mesajı veriyor.

Oysa yapılması gereken çok daha basit:

Masaya oturmak, bütün seçenekleri ortaya koymak ve kamuoyuna açık bir çözüm üretmek.

Şimdi gözler Valilik, Trabzon Üniversitesi, Büyükşehir Belediyesi ve Sanatevi yönetiminde.

1. Trabzon Üniversitesi Sanatevi binasına neden ihtiyaç duyuyor?

2. Bu bina için hazırlanmış somut bir eğitim projesi var mı?

3. Eski Yavuz Selim İlkokulu binası gerçekten alternatif olarak değerlendiriliyor mu?

4. Sanatevi’ne resmi olarak hangi alternatifler sunuldu?

5. Büyükşehir Belediyesi’nin çözüm önerisi neden sonuçsuz kaldı?

6. Sanatevi yönetimi neden “yaka paça çıkarılana kadar” binada kalacağını söylüyor?

7. Ve en önemlisi: Bu kriz gerçekten siyasi bir kararın sonucu mu, yoksa başından beri iyi yönetilemeyen bir idari sürecin mi?

Şimdilik kesin hüküm vermek için erken.

Ama bir gerçek var:

20 yıllık bir kültür kurumunu tahliye noktasına getirip ardından tarafların birbirini suçladığı bir tablo ortaya çıkıyorsa, burada yalnızca “bina kimin?” sorusunu değil, “bu süreç neden böyle yönetildi?” sorusunu da sormak gerekiyor.

Trabzon’un sanat hafızası ile üniversitenin eğitim ihtiyacı karşı karşıya getirilmeden de çözüm üretilebilir.